ENCERRADOS NA BIBLIOTECA

ENCERRADOS NA BIBLIOTECA

Un día Sofía, Carlos, Brea e Uxía foron á biblioteca para acabar un traballo. Xa levaban tempo alí, pero estaban tan concentrados que non se decataron de que...Os habían pechado alí!

-Que vamos facer?-Dixo Brea moi preocupado.

-Non sei...-Dixo Sofía.-Nin sequera sei porque pecharon, non é hora de pechar.

-Pode que cambiaran o horario...-Dixo insegura Uxía.

Mentres os demais discutían, Carlos buscaba probas, non había explicación algunha para pechar a biblioteca.

-Mirade!-Dixo Carlos.-Hai unha nota, parece que é para nos.

-Vou a ler.-Dixo Brea, agora xa estaba lendo.-Para saír da biblioteca, as pistas teredes que encontrar, nos libros que queriades e poidades imaxinar...Aquí vai a primeira; se o podedes encontrar, é moi feo e sabe voar, máis despois guapo será.

-E moi difícil...-Dixo Carlos.-Un conto feo?Será un conto que non teña a portada bonita.

-Non o creo...-Dixo Uxía.-Ten que ser un personaxe dun conto, animal, planta ou persoa.

-Pois....-Dixo Brea.-Non sei.

Agora houbo uns minutos de silencio, pois tiñan que pensar...

-Xa sei!-Dixo Sofía alegre.-Creo que é....o parrulo feo.

-Pode ser.-Dixo Carlos desconfiado.-Imos buscalo!

Os nenos buscaron durante uns minutos o conto do ``Parrulo feo´´, pois  biblioteca era moi grande. Mais tarde o atoparon...Sería ese?

-Xa o atopei!-Dixo Brea entusiasmado.-Vinde!

Os nenos o abriron, e viron un marca páxinas no medio.

-Parece que alguén o estivera lendo.-Dixo Carlos.-Máis non o acabou.

-Parece que este non era o que tiñamos que atopar.-Dixo Uxía decepcionada.

Os nenos xa se estaban indo a buscar outro conto, pois ese era evidente de que non era.

-Esperade!-Dixo unha voz que aínda seguía co conto, era Carlos.-Si que e o conto, hai outra pista!

-A ver,a ver -Dixo Sofía preocupada,pois quería saír de alí.-Bravo se encontrades esta pista, pois difícil era. Máis agora máis difícil será porque retrocede ata moitas eras. É un fanático dos libros é ten un cabalo delgado como un palillo, máis cos muíños e moi agresivo.

Houbo outros minutos de silencio, esta vez máis longos, pois, como dicía a pista, este era máis difícil.

-Mmm.-Dixo Brea pensativo.-Se a última pista foi un personaxe, esta vez tamén o terá que ser.

-Si...-Dixo Sofía.-Pero...Quen ten un cabalo moi delgado?

-Alguén que atacara aos muíños...-Dixo Carlos.-Mmm.-Pensou.-Xa sei!

-Cal é?-Dixo intrigado Brea.

-Pois...-Dixo Carlos.-Ía estar ben claro! Pode ser Don Quixote da Mancha?

-Pode ser!-Dixo Uxía.-Pensou que os muíños eran xigantes, e os atacou, era un fanático dos libros, así se converteu en cabaleiro e...o seu cabalo Rocinante, que era tan delgado como un pau.

-Imos buscalo!-Gritou Brea a todo pulmón.

-Shhh.-Calou Uxía a Brea.-Estamos nunha biblioteca.

-Bo!-Lle respondeu Brea.-Non hai ninguén!

-Inda así...-Suspirou Uxía.

Os nenos tras isto foron a buscar o libro de Don Quixote, pero non o encontraron, pois resultou ser de que alguén o había collido prestado.

-Non pode ser!-Dixo Sofía.-Nunca sairemos de aquí! A pista estaba no libro!

-Ten que estar nalgunha parte!-Dixo Brea.-Hai que saír de aquí!

Houbo outro silencio, pero non estaban pensando, se non alarmándose, todos, menos Carlos, que buscaba unha solución...

-Pode estar no sitio onde debería estar o libro...-Pensou Carlos.-Vou mirar.

Máis tarde....

-Vinde!-Dixo Carlos.-Acaso non os acordades de quen colleu o libro?

-Non.-Dixo Uxía.-E creo que falo coa boca de todos; non o sei.

-Pois fuste ti!-Dixo Carlos.-E de seguro que aínda o tes na túa mochila.

-Vou mirar...-Respondeu Uxía aínda sen poder reaccionar.-Si que esta!

-De verdade.-Chuleouse  Brea.-Hai que estar máis atenta.

-Aquí esta a outra adiviña... -Dixo Uxía, que agora estaba lendo.-Príncipes e princesas, raíñas e magos, máis ningunha como esta dorme tanto.

-Vaia!-Dixo Brea.-E moi fácil, e a ``bela durminte ´´...

-Que raro, non?-Comentou Sofía.-Esta adiviña era moi fácil.

-Demasiado...-Pensou Carlos, pero non dixo nada.

Os nenos acabaron encontrando o conto, que, non tardaron pouco en encontrar a seguinte pista.

-Aquí está.-Dixo Brea.-A pista.

-Vou ler.-Dixo Carlos.-Agora decide ¿Que corre detrás dunha frauta? Quen intenta roubar ao pobo dos ratos e máis os lobos...Máis se os dou unha pista...Ao revés será: Nílemah...

-Será mais doado se desciframos a pista.-Dixo Uxía.

-Comeza por...-Dixo Uxía.-Por H.

-Despois segue con A.-Concretou Carlos.-Temos Ha.

-Despois a seguen M e E.-Seguiu co dilema Sofía.-Temos Hame.

-E rematamos con Í e con N.-Rematou Brea.-Temos Hamelín.

-É o frautista de Hamelín!- Adiviñou Carlos.-Imos buscalo.

Máis tarde os nenos o encontraron, estaba moi cerca deles, pois estaban na sección infantil, máis por a I que por a H,aínda así o conto comezaba por O.

-Vou ler a adiviña!-Dixo Brea.-Moi ben, xa estades listos para saír...Pero tendes que dicir á vez: Xa estamos fartos de estar na biblioteca. Déixanos saír bruxa vella!

E así o fixeron, houbo uns fallos, pois non o dicían á vez, pero tras uns minutos, máis ven uns segundos... Xa estaba!

De súpeto apareceu unha bruxa cuns tarros de mel, pero non levaba mel, se non que...Os personaxes dos contos que as pistas dicían as pistas.

-Ola Brea, Sofía,Carlos e Uxía.-Dixo a bruxa.-Adiviñades por que os e pechado aquí?

-Así que,fostes ti?-Preguntou Carlos.-Terás unha boa explicación.

-Si que a teño.-Respondeu a bruxa.-Agora os e de explicar. Os personaxes dos contos que estaban nas adiviñas se saíron deles.

-E que ten que ver con nós.-Dixo Sofía

-Pois ten un pouco.-Volveu a responder a bruxa.-Os escollín a vós para atopar os contos para volveren a meter.

-E agora que facemos?-Preguntou Brea.

-Pois tendes que darme os libros.-Respondeu outra vez a bruxa.

-Vale.-Dixo Carlos.-Toma, aquí os tes.

E así a bruxa cunhas palabras máxicas volveu a devolver a os personaxes a os seus libros, que agora xa están listos para o día do libro.

Fin.

                         Iria Conde, Maica Gómez e Andrea Del Valle  5ºB

AS LETRAS SALTARINAS

As letras

SALTARINAS

Había unha vez...un conto,seguro que xa volo contaron,pero esta vez o faremos diferente...

Todo comezou no conto dos “Tres Porquiños”.O lobo decidiu facerse bo,e quixo cambiar as letras do conto,así cambiando de lugar as letras,podería facerse bo.Entón avisou a todas as letras, pero estas non aceptaron,e o mandaron a paseo.O lobo ao ver que non o axudaban o quixo facer polas malas.Cambiou de lugar as letras,pero ao collelas escurríronselles das mans,e como son moi saltarinas,foron saltando ata outro conto.Os tres porquiños saíron correndo detrás, pero non conseguiron chegar a tempo e  borráronse.

O lobo conseguiu saír a tempo e seguindo as letras chegou ata o conto de “Os Sete Cabuxiños”.No camiño encontrou a o lobo dese conto que tamén quería facerse bo.O lobo díxolle que o acompañara no seu viaxe.De pronto apareceu a nai dos sete cabuxiños e díxolles:

-Estou farta de que intentedes comer aos meus cabuxiños -díxolles a nai dos sete cabuxiños.

-Xa non queremos comernos máis aos teus fillos -dixo o lobo deste conto.

-Xa,xa,xa se queredes enganarme teredes que dicir algo máis crible – dixo a nai dos cabuxiños.

-É en serio,pódesnos ensinar a ser bos? -dixeron os dous lobos á vez.

En medio da conversación viron que as letras estaban saíndo do conto e que ían desaparecer,entón saíron correndo e as letras deste conto saíron detrás deles.Os lobos saíron detrás de todas as letras e a nai e os sete cabuxiños desapareceron.Pasaron ao seguinte conto “Carrapuchiña Vermella”.Nese conto encontráronse ao lobo deste lugar,quen tamén quixo ser bo.Os outros lobos aceptaron con entusiasmo.Carrapuchiña pasaba polo bosque cando viu tres lobos:

-Ahhh!!! Tres en un!!!Que facedes aquí? -dixo Carrapuchiña, asustada.

-Agora imos portarnos ben con todos -dixo o terceiro lobo.

-E eu mo creo -dixo Carrapuchiña.

Entón viron pasar ás letras saltarinas e correron tras elas,pero Carrapuchiña non puido pasar e borrouse.

Saíron do conto ata a vida real,non sabían onde estaban era un sitio onde había moitos libros en estantigas,ao estar alí comezaron unha discusión:

-Perdémolas,pola túa culpa! -dixo o primeiro lobo.

-Non foi culpa miña! -dixo o segundo lobo.

-Non foi culpa de ninguén,as letras non escaparon deben estar por aquí cerca -dixo o terceiro lobo.

-Mirade!Están alí! -dixo o segundo.

Os lobos foron correndo a buscar as letras que estaban dentro dunha mochila dunha nena.Foron correndo as colleron  e ... apareceron cada quen no seu conto e todo volveu a súa normalidade,salvo que os lobos xa non aparecían como malos se non como amigos.

FIN

Noa Diz,Lola Gómez e Malena Sanz 5ºB

 

O MELLOR DÍA DO ANO

O mellor día do ano

O mellor día do ano foi o da paz,pasoume algo estraordinario.

Aqui vos conto todo.

Todo empezou naquel parque onde conocín a pomba da paz.

Eu leveina a casa como faria todo o mundo.

Bueno, non vou adiantar acontecementos,todo empezou no parque.

Eu fún cun amigo chamado Adrián.

Adrián queria ir aos columpios e fomos.

Pero cando chegamos había unha pomba moi grande.

Adrián dixo: Parece que se lle rompeu a á.

Eu dixenlle que había que axudala e el dixo que non,que había que matala para que non lle doera máis.

Pero eu ignoreino e fun a miña casa coa pomba.

Eu dixelle a miña nai se podía curala e a miña nai dixo que sí.

Cando se curou solteina pero ela non moveu nin a pata,pero eu vin que me estaba falando.

Díxome que por curala me ía a converter no rei da paz e de aí, fun o que repartin felicidade por todo o mundo.

Oxala puidera volvela a ver.

Mario Pérez Galego 5ºB

O DÍA DOS AMIGOS

O día dos amigos.

-Vinde nenos!-Dixo o seu avó Xoán.-Boubos contar unha historia de cando eu era pequeno, máis ou menos foi... o día dos santos inocentes .

E o avó Xoán contou esta historia:

Todos nos odiábamos, case todos eramos grupos de seis ou sete persoas; estabamos María, Pedro, Raquel, Uxía, Xabier e eu,estabamos no recreo mirando aos nosos inimigos o grupo dos chivatos ; estaban facendo o de sempre, chivarse dicindo mentiras dos outros. Unha vez fixeronnos unha xogarreta, dicindo de que nós estábamos... Copiando nun exame! Estivemos castigados dous días sen recreo, pero non foi a única vez.

Cando nolas facían a diario, pensabamos en facerlle unha pequena broma. Collemos un plano do bosque, poñeríamos ao lado da mesa da directora , xa que os chivatos van a diario alí. O deixaríamos a súa vista,entón non se resistirían a collelo.

-Moi bo plan!- Dixo Xoán con alegría- A xogarreta estará lista o mércores na excursión ao bosque.

-Xa os temos no bote! Dixo Raquel case sen respirar.

Capítulo 2.

A gran xogarreta.

-Xa o colleron!-Dixo Pedro co corazón a cen.-Van picar!

-Un tesouro! Un tesouro!- Dixo o xefe dos chivatos case sen crelo.-Un tesouro no bosque!

-Non creo que haxa un tesouro.-Dixo a man dereita do xefe dos chivatos.-Aquí houbo ruínas, pero un tesouro...que infantiis sodes.

-Non, teñen que picar!-Se lle escapou a María.

-Ahhh, con que nos queren gastar unha broma?-Dixo o xefe dos chivatos, acabando de descubrir o que estaban tramando.- Pois nos faremos outra, mellor, moito mellor!

Capítulo 3.

O infiltrado.

-Cala a boca, María!- Dixeron Perdo, Raquel, Uxía, Xabier e Xoán intentando calar a boca da súa amiga.- Xa o saben!

-E vannos facer unha peor!-Dixo Uxía asustada.

-Teño unha idea!-Respondeu Xoán.-Faremos que nos pelexamos tanto con María que ela acaba índose ao grupo dos chivatos e investigará a súa xogarreta.

-Perfecto!-Raquel, Pedro, María, Uxía e Xabier dixeron admirados pola idea do seu amigo.

-Raquel! Non me copies que aínda que sea o teu irmán xemelgo non nos lemos as mentes!- Dixo Xabier enfadado.

-E! Xabier, non te metas coa miña mellor amiga!-Dixo María co mesmo ton de voz que Xabier.

-Si, si. Non te metas María!-Dixo Xabier chuleándose.

-E! A miña noiva non a trates así.-Dixo Pedro intentando defender a María.

A súa vez Xoán e Uxía asentiron.

-Parade! Non vedes como os estades pelexando?-Dixeron Xoán e Uxía a vez.

-Pero...está ben! Perdóame Xabier.- Dixo María.

-Se non hai máis remedio... perdón Raquel, María e Pedro. - Dixo Xabier un pouco avergonzado.

-Perdoado.-Dixeron María e Pedro á vez.

-Veña, haberá que facer o meu plan!-Dixo Xoán cansado da anterior pelexa.-Non? Que... Levamos toda a mañá pelexando!

-A facer o plan!- Dixo María tanto asustada como animada.

Capítulo 4.

O plan mestre, pero por pouco tempo.

-María, eres tonta! Idiota e que sabemos máis...- Dixeron Xabier, Xoán, Pedro, Raquel e Uxía.

-Pois se non me queredes, márchome, xa non son a vosa amiga!- Dixo María actuando como se estivera moi enfadada.

-E mellor amiga tampouco!- Dixo Raquel con forza. Claro que non!- Dixo María actuando.-Como ía ser amiga dunha persoa tan tonta!

-E de noivos tampouco!- Dixo Pedro sen crerse o que dixo.-E... Por certo, o teu veso e como se me o houbera dado un can! Ai! Perdón! Se estou insultando a os cans!

-Pois tampouco deberías haberme invitado ao cine e haberme vesado tamén!- Dixo María mentindo o máximo posible.

-Xa está ben María,- Dixo Uxía- Fóra de aquí!

E María foise onde os chivatos. O xefe de eles díxolle cousas moi feas dos seus amigos , pero ela asentiu como se nada.

Odio a eses nenos!- Dixo María gritando diante do xefe.- Podo ir con vós?

-Si! Benvida - Dixo o xefe dos chivatos encantado.-Eses nenos.... Non sei como te deixaron que unha rapaza como ti se fóra.

-Ammmm, non fai falta de que me teñas tanto aprecio Antonio.-Dixo María.

-Ven ao cine comigo.-Lle respondeu sen facer caso Antonio.

-Non!-Dixo María decidida.- Teño que pensar un plan para destruír a eses nenos!

-Pois nos xa temos un!- Dixo Antonio admirado polas palabras de María.-Ven esplicaremoscho!

-Conta hasta o último detalle.- Dixo María alegrada de que o plan saíse ben.

María foise a súa casa, e chamou polo Lowi aos seus amigos para contarlles todo;

-Xa o sei todo sobre o seu plan!- Dixo María feliz.

-Perfecto! Conta, conta!- Dixeron todos a vez.

-Pois....- Empezou María a relatar.

E María lles contou de que ían ao seu refuxio secreto e ían a invocar fantasmas. Que nos asustarían día e noite.

Capítulo 5.

Invocación de fantasmas, desastre mundial.

Veña María- Dixo Antonio animado.- Imos invocar aos fantasmas.

E despois de gritos e danzas chamadas rituais, saíron unhas nubes de fume grises. Eran os fantasmas!

-Téñome que ir- Dixo mentindo María.

-Vale, pois vete.-Dixo Antonio sen dubidar nada da súa nova amiga.

-Deica logo!- Dixo María asustada, pero disimulando.

María foi en bicicleta a reunirse cos seus amigos, e lles contou todo o sucedido.

-Non existen os fantasmas!-Dixo Xoán seguro do que dicían.-Seguro que saben o de que estivemos actuando e que era todo unha broma.

-Pero eu o vin!- Dixo María asustada.-Había fume, fantasmas....

-Uhhhhhhhhhh- Dixo un fantasma cando rematou María.

-Que... é iso?- Dixo Xabier temoroso.

-Fan.-Dixo María sen palabras-

-Tas.-Proseguiu Raquel.

-Mas!-Rematou Uxía.

-Correde- Dixo Pedro con medo.

E correron ata as aforas da cidade, onde non hai fantasmas.

Pero...o plan non saíu ben,xa que non só nos perseguían a nós, ata a os chivatos os perseguían!

-María, máis vas pagar!- Dixo Antonio enfadado.-Pensaba que eras dos nosos!-

-Mentín- Chuleouse María.

-Proseguiu o fantasma.

-Deberíamos ir ao lugar onde se invocaron os fantasmas.- Dixo inseguro Pedro.

-Veña, vamos- Rematou Uxía con presa.

-Necesitamos a nove persoas para que se acaben os fantasmas!-Dixo Antonio asustado.

-Somos nove!- Dixo asustada Raquel.

-Pois a que esperamos!-Dixo Pedro asustado.

E bailaron entre todos,pero...non só traxemos a PAZ ao mundo,se non que tamén nós

fixemos amigos os nove!

-Os gustou netos meus?-dixo Xoán o seu avó.

-Si!-Dixeron a vez os netos de Xoán:Irene, Álvaro, Nicol e Cora.

E ese día se nomeou como o día dos amigos.

Maica Gómez, Andrea del Valle e Iria Conde. 5ºB.

O NENO QUE NON CREIA NA PAZ

O NENO QUE NON CREIA NA PAZ

  Érase unha vez un neno que non cría na paz.

  Saíu da súa casa para xogar ao fútbol entón atopouse cuns nenos que non querían xogar con él. Entón o neno dixo: ou me deixades xogar ou pégovos entón dixeron VALE VALE! Deixarémoste  xogar.

  Un rato despois, foi á escola e era o día da paz. Os seus compañeiros dixéronlle crees na paz. E él contestoulles  NON! Entón saíu a  rúa e un neno pegoulle. E entón o neno, decatouse de que é mellor non pegar e crer na paz.

Eneko Rodríguez e Pablo fernández  5ºB 

O DISFRACE DA MORTE

O disfrace da morte

Érase unha vez un neno chamado Eliot, que era un xogador de fútbol profesional. Aquel día tiña un partido de fútbol e estábase preparando no parque.

Cando chegou o bus Eliot entrou e ó chegar, o partido de fútbol comezou, pero cando lle pasaron o balón a Eliot  caeu. Tivo unha lesión grave e tivérono que operar. Pero era demasiado tarde.

Cando estaba a punto de morrer apareceu a morte e díxolle.

-Recuperaraste enseguida - bueno , ou iso parecerá.

O día do entroido morrerás porque irei a buscarte.

Eliot dixo: -Como o sabes?.

E a morte dixo: -É un segredo.

Despois de que a morte dixera iso desapareceu e Eliot recuperouse.

Cando foi o día do entroido, Eliot disfrazouse moi ben para que a morte no o encontrara. E non o encontrou. Por iso Eliot todos os días do entroido, disfrázase para que a morte non o encontre.

 Eric Rey Jaspe e Mario Pérez Gallego 5ºB

A PAZ EN BOLIVIA

A PAZ EN BOLIVIA

  Érase unha vez un neno , que tiña que ir a unha festa da paz en Bolivia cos seus pais .Cando chegou había un escenario e moitos nenos e nenas xogando ao pilla pilla por debaixo do escenario.

  Él foi e todos os nenos e nenas se empezaron a rir del , él desgustouse moito e empezou a chorar, entón foi cos seus pais e díxollelo , os pais alucinaron . A nai dixo:``Teño unha idea , temos que pedir paz e xa non se rirán de ti , neno ´´. Vale ,mamá ! Pediu paz e entón dentro de cinco minutos foi  ver se deixaran de rirse e , xa deixaran de rirse ,grazas a paz! Entón foi a dicirllo á nai o que pasou, e díxolle: mamá  funcionou a idea , grazas!

Rebeca Piñeiro , Andrea Fernández e Noa Vilela 5ºB

SEN RAMIÑA DE OLIVO ...

SEN RAMIÑA DE OLIVO

NON HAI

PAZ

NIN

ENTROIDO

Érase unha vez, a pomba da paz ía comezar unha viaxe para levar a paz a todo o mundo, pero de pronto a ramiña de olivo que levaba no pico caéuselle levada polo vento. Nada máis velo saíu tras ela.

No camiño atopouse cunha Pantalla e cun Cigarrón no medio dunha pélea,pronto chegaría o Entroido e estaban pelexando porque os dous querían saír de primeiros para comezar o Entroido, a pomba viuse obrigada a intervir, e conseguiu que os dous chegaran a un acordo, sairían os dous de primeiros. Agradecidos coa pomba axudáronlle na búsqueda da ramiña de olivo.

No camiño atopáronse cun Boteiro e cun Peliqueiro que discutían sobre quen tiña o mellor traxe, a pomba, a Pantalla e o Cigarrón axudáronlles a entender que non tiñan que pelexar porque os dous traxes eran preciosos. Agradecidos coa pomba, a Pantalla e o Cigarrón, axudáronlles na búsqueda da ramiña de olivo.

Mentres camiñaban atopáronse cun Xeral da Ulla e cun Galán e cunha Madama, estaban pelexando porque o Xeral dicía que era mellor ser solitario e a Madama e o Galán dicían que era mellor ser un dúo, a pomba, a Pantalla, o Cigarrón, o Boteiro e o Peliqueiro explicáronlles que cada un tiña a súa opinión pero non por iso unha ía ser peor. Agradecidos coa pomba, a Pantalla, o Cigarrón, o Boteiro, o Peliqueiro, o Xeral da Ulla, o Galán e a Madama axudáronlles coa búsqueda da ramiña de olivo.

Os sete buscaron e buscaron e ao final non a encontraron , pero daba igual porque eles mesmos crearan

PAZ

Noa Diz e Lola Gómez 5ºB

A PAZ GALEGA

A paz galega

Érase unha vez un neno chamado Pit que se encontrou unha pomba enferma, Pit quería levala a súa casa. Entón o neno llo dixo a súa nai.

-Podo levarme a pomba á casa?

E a nai contestoulle.

-Vale, cunha condición,que cando se recupere,terás que soltala.

O neno colleu a pomba e levouna a súa casa. Cando se recuperou, a pomba lle dixo ao neno
- Grazas por curarme.

E o neno contestoulle asombrado.

-De nada.

Despois decatouse de que aquela pomba era a pomba da paz.

A pomba concedeulle un desexo e o neno dixo:
-Desexo que en Galicia haxa Paz para sempre.

Eric Rey Jaspe e Mario Pérez Gallego 5ºB

O ENTROIDO DOS NENOS

O ENTROIDO

  DOS

NENOS

  O día 4 todos os nenos se prepararon para ir a festa do Entroido, que era no cole.

  Cando chegou o día, que era o día 5 de febreiro,  disfrazáronse para ir ao cole e á festa. Cando estaban alí, era unha ilusión ver todos os nenos disfrazados!

  Deron clases , despois foron ao comedor e despois a festa! Cando chegaron á festa había un home raro, que non sabían quen era, ía disfrazado de esqueleto, ía burlándose de todos os nenos.

  Uns nenos estaban bailando nunha esquina, que había música, entón viron ao esqueleto detrás do taller de chapas, quitárase o disfrace. Era o seu profesor! E despois de 15 días o expulsaron.

                                                Malena Sanz Mucci e Rebeca Piñeiro Blanco 5ºB

IRMÁNS EN PERIGO DE EXTINCIÓN

Irmáns en perigo de extinción.

Vouche contar unha historia de dúas irmáns que vivían nun lugar sen paz, chamado Llar, que se situaba nun planeta que está moi lonxe da terra. Alí non tiñan educación, bondade, todo era odio. Pero Lucía e Claudia sabían que non todo era así.

Todas as noites soñaban con que tiveran unha vida tranquila.

Cando estaban a solas inventabanse palabras relacionadas co que soñaban.

-Por fin a solas!-dixo Lucía con alegría.- Hoxe tiven un sono...

-Eu non me esquecín do meu-dixo Claudia.

-Unha cousa se nos estiveramos abrazando se chamaría...-Dixo Lucia poñendo a man na súa.- ti que crees?

-PAZ.-Dixeron as dúas irmáns a vez.

-Paréceme moi boa palabra.-Dixo Claudia impresionada.

-Por que non lle dicimos a todos o da paz?-Dixo Lucía entusiasmada.

-Non porque burlaríanse de nos.-Dixo Claudia.

-Dáme igual,- Dixo Lucía evitando as palabras da súa irmán.-Eu quero paz!

Pero... alguén máis tamén sabía o significado desas palabras: o goberno.

O presidente esta vixiando dende que no 2012 mandou aos deputados e deputadas que investigaran se alguén se lle ocorría ou sabía o da PAZ.

2º Capítulo

O goberno sabe demasiado.

Ao día seguinte Claudia e Lucía foron ao colexio.

-Veña contémoslle a todos o da PAZ.-Dixo Lucía intentando convencer a súa irmán.

-Pero nunca notas que nos están a espiar?-Dixo Claudia con ton misterioso.

-Si, eu noto unha rara sensación-Lle respondeu Lucía.

-Imos meterlles unha trampa.-Dixo Claudia malvada.

-Pero que trampa?-Dixo Lucía ríndose da súa irma.

-Isto é un lugar sen paz,- Lle respondeu Claudia amenazandóa- por experiencia...

-E verdade hai moitas trampas que elixir- Recordou Lucía.

-Pois... a qué esperamos?-Dixo Claudia entusiasmada.

E as dúas puxéronse a pensar unha trampa. Elixiron unha trampa, a máis horrorosa, terrible e magnífica de todas; Escolleron a trampa dos policías, elas modificarona un pouco. Lle dixeron a súas dúas amigas Sofía e María que se disfrazaran de elas para enganar aos espías. Poñerían cámaras por todos os lados.

As verdadeiras se esconderían na sala de cámaras de vixilancia, e cando viran aos sospeitosos e sospeitosas lanzaríanse a por eles, acorralándoos e así poder descubrir para quen traballan, e quen son.

3º Capítulo.

O goberno está en perigo.

-Xa está pillamolos-Dixo Claudia emocionada polo descubrimento.

-Pero son moitos-  respondeulle Lucía con desánimo.

-Dáme igual poderemos con eles!- Dixo Claudia con ánimo.

As dúas irmás correron e correron a por eles, pero os espías foron máis listos, e as atraparon. Elas estaban asustadas, en perigo.

-Estamos en perigo de extinción!-Dixo Lucía con medo- Hai que saír de esta habitación.

-Non esaxeres muller!- Dixo Claudia intentando calmar a súa irmá.-Poderemos saír de esta!.

-Hai que ser listas- Dixo Lucía calmada polo razoamento da súa irmá.

As dúas irmás puxéronse desesperadas a buscar unha saída.

-Hai condutos de ventilación, Lucía?- Dixo Claudia ao pensar na súa película preferida.- E que na miña película favorita chamada “Espías en acción” escapaban dunha habitación como esta polos condutos de ventilación.

-Si!- Dixo Lucía entusiasmada.- Claro moi lista. Ao final as túas aburridas películas salvannos por primeira vez.

-O conduto está aberto vamos Lucía!- Dixo Claudia alegrada pero un pouco insultada pola frase de Lucía.

E as dúas escaparon, pero... por pouco tempo. Estabannas esperando fóra, apuntándoas cunha pistola.

-Sabía que a PAZ nunca reinaría.-Dixo Lucía.

-Xa, xa.- Dixo Claudia chuleándose.-temome que imos morrer sen paz.

-Con paz o sen paz dáme igual.- Dixo Lucía forte.

-Ti sempre coas túas frases...- Dixo Claudia.

Capítulo 4º.

Por fin a paz!

-Teño un plan.-Dixo Claudia pensativa.- Mentras ti os distraes, eu roubollelas pistolas. E saímos correndo de aquí.

-E cómo os distraio?- Dixo Lucía.

-Fai un discurso dos teus.-Dixo Claudia chuleándose.- Que son moi largos.

-A PAZ a,PAZ......

mentras Lucía facía o seu discurso, Claudia roubaballelas pistolas aos deputados. Misión cumprida! Agora saíron correndo, ata que chegaron a un trasteiro. Estaban moi cansas.

-Non podo correr mais.- Dixo Claudia sofocada.

-Pois collamos estas bicicletas.- Dixo Lucía.

-Chegaremos á casa!- Dixo Claudia animada.

Correron kilómetros ata chegar a súa casa, onde os seus pais estabanas esperando con ilusión.

Ao chegaren Lucía e Claudia contaronlle aos seus pais o ocorrido. E despois convenceron a todos o da PAZ

Andrea Fernández e Iria Conde 5ºB

O DÍA ESPECIAL

O día especial

  Érase unha vez un neno que se chamaba Marcos que se mudou a cidade do Sol.

  Marcos quería mudarse dunha vez,a súa casa era moi vella.A viaxe foi longa pero mereceu a pena.

  A súa casa era moi grande,tiña unhas vistas preciosas,víanse as montañas de Lavasol que máis se podía pedir. Pero Marcos non sabía que o día máis importante daquela cidade ía chegar. Era moi tarde así que Marcos foise a cama.

  Cando despertou saíu da casa a investigar a cidade pero de repente escoitou uns berros e viu un neno cunha máscara aterradora e saíu correndo ata chegar a unha cabana pero na cabana había máis xente disfrazada e dixo

-Por favor non me matedes.

E as demais persoas contestaron

-Por que íamos matarte?

  Marcos quedouse quieto e contestou.

-E porque vos disfrazastes?

  E todos a vez berraron.

¡¡Porque é carnaval!!

Eric Rey Jaspe e Mario Pérez Gallego  5ºB

A POMBA DA PAZ

A  POMBA  DA  PAZ

Había unha vez  un neno que vivía en España que quería que os seus pais deixaran de pelexar , entón pediulle a Deus que trouxera paz.

 Cando xa foi maior o seu mellor amigo regaloulle un viaxe a Francia.

 Alí encontrouse cunha pomba tirada no chan , el quíxoa levar ao hotel e viu que tiña unha mensaxe na pata dereita , leuna e dicía : ``Esta pomba traerá paz ao mundo ´´.

  El curouna e cando xa podía voar , volveu a España e os seus pais xa non se pelexaban grazas a pomba da paz.

                                                                  Rebeca Piñeiro e Malena Sanz  5ºB

O COLEXIO DE FANTASMAS

O COLEXIO DE FANTASMAS 

(Primeira parte)

Había unha vez, no ano 100 A.C un colexio chamado C.E.I.P. Concepción Arenal estaba construído na cidade A Coruña;

Nel estudaban moitos rapaces pero pola noite... ninguén se atrevía a acercarse por culpa da lenda que contaban os sabios.

Un día, un rapaz chamado Alejandro, que lle gustaban as aventuras, quixo saber que pasaba realmente no colexio; decidiu que, ó día seguinte reunirse cuns amigos para ir á noite. Ó día seguinte, venres, pediulle á súa amiga Mauryn e ó seu amigo Xoán, que foran con el ó colexio; eles aínda que dudosos, aceptaron. Quedaron na casa de Alejandro ás 21:00 para cear e ir ó colexio; Pedíronlle ós seus pais permiso para quedar e dixéronlle que ían dar unha volta polo lugar.

Cearon planeando a excursión e despois colleron tres lanternas e alá foron. Tardaron 5 minutos en chegar e entraron; pero de repente... cerráronse as portas e todo quedou en escuridade.

(Segunda parte)

Alejandro, Mauryn e Xoán encenderon cadansúa lanterna; Foi entón, solo entón, cando viron o interior do colexio tal e como recordaban. Entón volveron analizar os seus plans:

Mauryn tería que entrar polo patio e iría pola sala de profesores, subiría polas clases A e B de 6º, 4º e 2º e para acabar volvería baixar ata a saída esquerda ata chegar a metade, entre as dúas saídas no punto de encontro. Xoán faría o mesmo, pero cambiando as clases (B e C de 5º, 3º e 1º) e pola dereita; e Alejandro iría polas saídas e polas clases que quedan. Entón todos executaron os seus plans; Mentres entraron nos patios non viron nada raro, pero cando se dispoñían a entrar nas clases déronse conta de que estaban cerradas con chave; tiveron que ir as salas de profesores e encontráronas. Así, cada un, tiña as chaves que necesitaba. Subiron ás clases, tomaron aire, e abriron; Mauryn e Xoán non viron nada, así que seguiron co seu labor ata rematar. Pasados cinco minutos esperando no punto de encontro, empezáronse a preocupar porque non chegaba Alejandro e, ó cuarto de hora, decidiron ir a buscalo.

(Terceira parte) 

Vírono tirado no chan ó lado da porta de 1º A. Asustáronse e levárono as saídas e intentárono reanimar. Buscaron algo de auga; encontraron unha botella debaixo dun banco que pesaba moito. Xoán intentou levantalo e pouco a pouco ía conseguindoo e Mauryn colleu a botella e tiroulle a auga a cara de Alejandro e espertou.

Entón vibrando díxolles que non cría o que vira e empezou a relatarllo:

Díxolles que pensaba que tiña algún tipo de poder especial ou algo así; que vira ós rapaces de 1º A na súa clase pero que parecían fantasmas. Eles, como é natural, quedaron incrédulos e pensaron que foi polo golpe. El, algo indignado pero non estrañado, propúxolles ir xuntos á esa clase para demostrarllo.

Unha vez alí sinalou as mesas (que para eles estaban baldeiras) e díxolles que aí estaban. Eles que pensaban que era unha broma dixéronlle que xa estaba ven. Pero el, sen renderse, quixo ir a todas as clases que lle quedaban por mirar; en todas dicía o mesmo. Pero antes de abrir a porta da clase 6º C, díxolles que si vía ós fantasmas que o tiñan que crer. Entón, decidido, abriu a porta, mirou, e non había nada nin ninguén. Xa se dispoñía a cerrar a porta cando oíu que alguén o saudaba.

(Cuarta parte)

Rápido Alejandro abriu a porta e fixouse na porta dun armario que se abría lentamente e, pouco a pouco, figurábase unha rapaza.
A mesma explicoulles que estaba aí porque sabía que, algún día viría algún aventureiro a espiar e ela estaría aí para explicarlle as cousas. Entón entre os tres explicáronlle as súas versións e despois a rapaza, que se chamaba Yésica, dixo que cría que o de Alejandro era certo. Explicoulles que dicía a lenda, tres rapaces ían investigar o colexio ese ano; Un deles sería moi listo, outro moi forte e o outro poderá ver ós fantasmas . E Segundo a súa bisavoa ela tería que ensinarlle todo porque ela podía escoitar e falar cos fantasmas. Alejandro, Xoán e Mauryn pedíronlle que esperara un momento a soas e, esta, aceptou.
Estiveron decidindo si a aceptaban no grupo e, ó final, decidiron que si. Cando llo dixeron quedou moi contenta e quíxolles explicar a causa da trameilla da súa clase:
díxolles que aí era onde se agochaban os fantasmas ás 00:00. Tamén lles explicou que todas as fantasmas son clons dos que estudan no colexio. Yésica decidiu busca-los clons deles catro para demostrarllo. Esperou un par de minutos e soou o timbre pero máis baixo do normal. Eran as 23:45 e Alejandro viu pasar ós fantasmas e, Yésica, a oílos. Alejandro viu saír a moitos dos seus compañeiros e, despois, a os clons de Xoán, Mauryn, Yésica e el. Díxollo a Yésica e fixo que todos foran para alí; de súpeto todos puideron ver ós fantasmas e falar con eles. Falaron todos con eles e dixéronlles como chegaran ata eles. Fixéronse todos amigos e os fantasmas entraron tamén no grupo para investigar e coñecer máis sobre eles. Nese momento soou o timbre porque eran as 00:00 e os fantasmas pedíronlles que fosen algún outro día a visitalos e, así, despedíronse todos e marcharon cada un para a súa casa.

Ramón Dosil Castrege 6ºB